Vík í Mýrdal er syðsta þorp Íslands. Í þorpinu sjálfu búa um 300 manns en í sveitarfélaginu í heild búa c.a. 500 manns.
Vík ber nafn sitt með renntu enda stúkað af milli Reynisfjalls í vestri, og Höttu í austri. Sveitin er land mikilla andstæðna þar sem beljandi jökulfljót og víðáttumiklir sandar mynda mótvægi við grasi grónar heiðar og láglendi. Úfinn sjórinn sem liggur með allri ströndinni glottir til Mýrdalsjökuls sem trónir yfir sveitinni, kyngimagnaður. Mýrdalurinn er einstaklega gróðursæll og rómaður fyrir fjölbreytt fuglalíf, hvergi annars staðar á landinu er að finna jafn mikið úrval gróðurs og blóma enda er hér einnig rigningarmesta svæði landsins sem nærir gróður með eindæmum. Lundinn, fuglinn með litskrúðuga nefið, dregur til sín ferðamanninn enda er hér á ferð mjög sjaldgæfur fallegur fugl. Með því að ganga eða keyra upp á Reynisfjall getur fólk verið í seilingarfjarlægð frá þessum einstaka fugli. Í bátsferðum frá Dyrhólum hefur fólk einnig möguleika á að sjá fjölda tegunda sjávarfugla s.s. Langvíur, Svartfugl, Fýl, Ritu og svo mætti lengi telja.
Reynisdrangar sem standa rétt úti fyrir ströndinni eru vafalaust sérmerki Víkur enda með eindæmum fallegir. Drangarnir eru um 66m háir og eru hluti af Reynisfjalli sem sjórinn hefur í aldanna rás verið að brjóta niður. Þjóðsagan segir þó að drangarnir hafi orðið til þegar tvö tröll úr Reynisfjalli vildu ná þrímöstruðu skipi til sín, skipverjar veittu tröllunum svo mikla mótspyrnu að þau döguðu upp og urðu að steini og skipið með um leið og sólin skein á þau. Árið 1991 var ströndin við Vík útnefnd ein af tíu fegurstu eyjaströndum í heiminum og eiga þar drangarnir stóran þátt í.
Mýrdalsjökull ber við himinn í norðri og er 595 km2 að flatarmáli og er hæstur 1493 m yfir sjávarmáli, undir ísbreiðunni liggur eldstöðin Katla.
Katla er virkt eldfjall sem gaus síðast árið 1918 og hefur gosið með látum að jafnaði á c.a áttatíu ára fresti. Eldstöðin er um 80 km2 að flatarmáli og er miðjan í 80 km löngu hóflaga eldstöðvakerfi Íslands, einnig er talið að Vestmannaeyjar sem einmitt urðu til við gos séu tengdar þessu kerfi. Við gos í Kötlu bráðnar ógrynni íss svo afleiðingarnar eru þær að frá jöklinum til sjávar streymir stórflóð sem eyrir engu sem fyrir því verður. Meðalrennsli í þessum flóðum er um 300.000 m2/sek eða sem samsvarar mesta vexti í vatnsmestu á heims Amazon í Suður-Ameríku. Til samanburðar fór rennsli í jökulhlaupinu sem varð á skeiðarársandi árið 1996 í 45.000 m2/sek. Vík og sveitinni í kring stafar mikil hætta af Kötlugosi, helsta hættan er í formi jökulhlaupsins, gjóskufalls og eldinga. Misjafnt er hvar jökulhlaupin koma niður úr jöklinum en þó er víst að þar sem hlaupið hefur runnið verður alger auðn eftir. Gjóskufall er hættulegt heilsufari dýra og manna, auk þess sem það leggst á neysluvatn, spillir gróðri, truflar orkuflutning og getur truflað umferð þar sem gjóskan stöðvar bílvélar. Auk þess eru eldingar hættulegar mönnum og dýrum í allt að 40 km radíus frá gosinu. Vegna þessara hættu sem vofir yfir þorpinu og sveitinni eru reglulega haldnar æfingar þar sem fólki er kennt að bregðast við og flýja þegar Katla mun gera vart við sig.
Hér fylgir svo þjóðsagan um Kötlu:
"Það bar við eitthvört sinn á Þykkvabæjarklaustri eftir að það var orðið múnkasetur að ábóti sem þar bjó hélt þar matselju eina er Katla hét. Hún var forn í skapi, og átti hún brók þá sem hafði þá náttúru að hvör sem í hana fór þreyttist aldrei á hlaupum. Brúkaði Katla brók þessa í viðlögum. Stóð mörgum ótti af fjölkynngi hennar og skaplyndi og jafnvel ábóta sjálfum. Þar á staðnum var sauðamaður er Barði hét. Mátti hann oft líða harðar átölur af Kötlu ef nokkuð vantaði af fénu þegar hann smalaði. Eitt sinn um haust fór ábóti í veislu og matselja með honum, og skyldi Barði hafa rekið heim allt féð er þau kæmu heim. Fann nú ei smalamaður féð sem skyldi. Tekur hann því það ráð að hann fer í brók Kötlu , hleypur síðan sem af tekur og finnur allt féð. Þegar Katla kemur heim verður hún brátt þess vís að Barði hefur tekið brók hennar. Tekur hún því Barða leynilega og kæfir hann í sýrukeri því er að fornum sið stóð í karldyrum og lætur hann þar liggja. Vissi enginn hvað af honum varð, en eftir sem leið á veturinn og sýran fór að þrotna í kerinu heyrði fólk þessi orð til hennar: "Senn bryddir á Barða". En þá hún gat nærri að vonska hennar mundi upp komast og gjöld þau er við lágu. Tekur hún brók sína, hleypur út úr klaustrinu og stefnir norðvestur til jökulsins og steypir sér þar ofan í að menn héldu, því hún sást hvörgi framar. Brá þá svo við að rétt þar eftir kom hlaup úr jöklinum er helst stefndi á klaustrið og Álftaverið. Komst þá sá trúnaður á að fjölkynngi hennar hefði valdið þessu. Var gjáin þaðan í frá nefnd Kötlugjá og plássið, sem þetta hlaup helst foreyddi, Kötlusandur"
Vestan Reynisfjalls er einstakur höfði, Dyrhólaey, sem stendur að hluta út í sjó, sérkenni eyjarinnar er gat í gegnum hana sem stórir bátar geta siglt í gegnum, reyndar hefur einnig lítilli flugvél verið flogið í gegnum gatið. Af Dyrhólaey er mikið útsýni og fallegt. Hægt er að keyra upp á eyjuna upp að vita sem þar stendur og horfa út yfir hafið og niður í beljandi ölduna. Gróðurfar og fuglalíf er mjög fjölskrúðugt í Dyrhólaey.
